𝐌𝐢𝐣𝐧 𝐦𝐨𝐞𝐝𝐞𝐫.
Toen een vrouw in managementfuncties, wonend in het bruisende Breda.
Nu een vrouw die rust omarmt, wonend in het kalme Limburg. Niets meer moeten, vooral liefhebben. Zichzelf, de natuur, haar vriend en haar kinderen.
Zij die zoveel heeft meegemaakt. Als kind, puber, jonge vrouw en volwassene. Zij die eindeloos veel heeft moeten vechten – nu eindelijk zorgeloos is. Geniet van kleine dingen – met grote bewondering.
𝐌𝐚𝐧, 𝐰𝐚𝐭 𝐛𝐞𝐧 𝐢𝐤 𝐭𝐫𝐨𝐭𝐬 𝐨𝐩 ‘𝐫. 𝐄𝐧 𝐰𝐚𝐭 𝐯𝐨𝐞𝐥 𝐢𝐤 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐫𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐝𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐞𝐧 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞 𝐚𝐥𝐬 𝐢𝐤 𝐚𝐚𝐧 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞𝐧𝐤.
Deze vrouw was mijn thuisbasis toen ik kanker had en is de eerste die ik bel als ik diep zit. Ook als er iets leuks gebeurt trouwens – of als ik als een kind zo blij iets wil delen. 🙂
Die thuisbasis? Die was zij ook voor Roxanne. Haar dochter, mijn zus. Die lieverd die we al meer dan 10 jaar moeten missen. Niet ouder werd dan 27.
Terug naar de brief van m’n moeder, die ik krijg op 27 augustus 2022. De momenten dat we elkaar zien zijn schaars, wat ons weekendje weg extra speciaal maakt.
𝐖𝐢𝐣 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧, 𝐞𝐫𝐠𝐞𝐧𝐬 𝐨𝐩 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐥𝐩𝐚𝐜𝐚𝐛𝐨𝐞𝐫𝐝𝐞𝐫𝐢𝐣, 𝐧𝐚𝐛𝐢𝐣 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐨𝐬.
Met een rokend barbecuetje voor ons en een wit wijntje in onze handen, haalt ze iets uit haar zak. “Britt, ik wil je iets geven”, spreekt ze me met waterige ogen toe.
Ik kijk haar aan en pak het envelopje over. Terwijl ik de handgeschreven brief eruit haal, schuift er een zelf in elkaar geknutseld engeltje mee uit. Het moment dat Roxanne mijn gedachten vult.
De brief, geschreven in m’n mams haar altijd zo sierlijke handschrift, brengt mij de boodschap dat we liefde boven alles moeten laten zegevieren. Dat Roxanne altijd bij ons is, over ons waakt en ons leidt wanneer we dat nodig hebben.
Ondertussen voel ik in de envelop iets hards. Klein, maar krachtig. Het blijkt de ring die Rox altijd om had. Een gouden op maat gemaakte ring met drie steentjes, die voor haar van onschatbare waarde was.
𝐄𝐞𝐧 𝐬𝐢𝐞𝐫𝐚𝐚𝐝 𝐝𝐚𝐭 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐭 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐨𝐧𝐯𝐨𝐨𝐫𝐰𝐚𝐚𝐫𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞. 𝐕𝐞𝐫𝐛𝐢𝐧𝐝𝐢𝐧𝐠. ‘𝐒𝐚𝐦𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐞𝐫𝐤𝐞𝐫’.
‘Bart en ik hebben deze ring aan Roxanne gegeven, toen het leven onmogelijk leek. Een ultiem teken van liefde. Van ‘ik ben er altijd voor jou’. Nu is het tijd om deze ring aan jou te geven, met diezelfde boodschap’ – vertellen de letters op papier.
Bart, de toenmalige vriend van mijn moeder die op 37-jarige leeftijd onverwacht overleed, was tevens de beste vriend van m’n zus. Met z’n drieën vormden zij een kern. Een kern waar enkel mijn moeder nog staande van is. Pijnlijk, maar ook het bewijs hoe bijzonder sterk mijn lieve, mooie mams is.
Daarmee is deze ring zoveel meer dan een bezit. Het is liefde, vertrouwen, verbinding. Het zijn herinneringen en tegelijkertijd vooruitzichten. Het is een verhaal van liefde en hoop. Een verhaal dat van Roxanne naar mijn moeder ging – en nu bij mij is.
𝐋𝐢𝐞𝐯𝐞 𝐦𝐚𝐦𝐬: 𝐢𝐤 𝐡𝐨𝐮 𝐯𝐚𝐧 𝐣𝐞.
Want onze liefde is onverslaanbaar sterk,
ongeacht de afstand. 💛
