Bloei. is het verhaal van jou, je buurvrouw, die man naast je in de trein en die dame in dat koffietentje. We doorlopen allemaal ons eigen Bloei-proces. Een groei die maakt dat we staan waar we staan. Een traject dat bij iedereen anders is. Een verhaal dat zonder twijfel ook de ondernemer in jou gestuurd heeft naar de bestemming waar je nu bent. Mens en merk zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik ben dan ook zó dankbaar dat ik nu al zoveel mooie mensen met mooie verhalen heb mogen ontmoeten. Bedankt voor dit vertrouwen. Dit is waar mijn hart harder van gaat kloppen.
Britt en Bloei. gaan hand-in-hand
Met het verhaal hierboven als drijfveer geef ik graag een dieper stukje van mezelf bloot. Bloei. gaat namelijk hand-in-hand met mij, Britt. De dingen die ik heb meegemaakt hebben mij gebracht waar ik nu sta. Had ik dit hobbelige pad niet bewandeld, dan is de kans groot dat Bloei. niet zou bestaan. Daarnaast is deze route de basis voor mijn liefde voor échte, pure en persoonlijke verhalen. Ik vind het belangrijk dat mijn (potentiële) klanten weten waarom ik doe wat ik doe. En dat er een reden is dat ik zoveel liefde en passie stop in jouw teksten. Bij deze: mijn persoonlijke verhaal.
Opgegroeid met mijn vader
Mijn ouders scheidden toen ik zeven was. Door omstandigheden groeiden mijn zus, broer en ik op bij mijn vader. Later, ook door omstandigheden, gingen zij bij m’n moeder wonen. Het laatste huis waar ik samen met m’n paps woonde had ik vaak voor mezelf. Ik weet nog goed dat ik altijd uitkeek naar onze avonden samen. Bord met eten op schoot en standaard RTL Boulevard op. Soms moest m’n vader nog naar een meeting en de andere keer keken we samen naar een slechte (horror)film. Hoe dan ook: dat passievolle en harde werken van hem was mijn grote voorbeeld. Samen met mijn perfectionistische persoonlijkheid vormde mij dit tot dat meisje dat precíes wist wat ze wilde: succesvol worden in de tijdschriftenwereld; tijd om mijn schrijvershart te volgen. In 2012 startte ik met de studie Communicatie (specialisatieminor Journalistiek) waar ik de streber van de klas werd. Een 7? daar draaide ik mijn hoofd voor weg. Een 8 of hoger? Dat begon ergens op te lijken.
Dat ene telefoontje: "We hebben haar gevonden..."
Zaterdagochtend, 22 maart 2014. Ik lag met een flinke kater op bed in mijn studentenstudio in Rotterdam, want het was weer zo’n vrijdagavond. De telefoon ging en met enige twijfel zette ik deze aan m’n oor. “Britt, we hebben haar gevonden…”. Mijn moeder hing snikkend aan de andere kant van de lijn. Ik wist meteen dat het om mijn zus ging en voelde de hartkloppingen verplaatsen naar mijn keel. Vanaf dat moment is het één grote waas. Ik weet dat ik ophing, ongecontroleerd begon te gillen en vrijwel direct mijn broer opbelde. Uiteindelijk ben ik met mijn toenmalige vriend en broer in doodse stilte naar Breda gereden. We stapten mijn zus haar flat binnen en troffen haar fragiele, levenloze lichaam aan. 27 was ze, en ze zou die maand erna (25 april) een jaar ouder geworden zijn. Ik weet nog dat ik over haar hoofd aaide en haar hand pakte. Vanuit daar gebeurde alles supersnel en tegelijkertijd intens traag. Wat me als de dag van vandaag bijstaat is het verdriet van mijn ouders en broer – en hoe zich dat bij iedereen zó anders uitte.
eigen keuze
Zonder teveel op de details in te gaan: mijn zus heeft een heftige jeugd gehad met téveel psychische genadeslagen. Dat ze er niet meer is, is haar eigen keuze geweest. Inmiddels weten mijn ouders, broer en ik dat het goed is zo. Vrede heb ik, maar het gemis en die leegte blijft. Er gaat bijna geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk.
Afstuderen en carrière maken
Tijdens het regelen van Roxanne haar uitvaart zat ik middenin mijn afstudeerperiode. Wonder boven wonder verliet ik de schoolbanken met een 8 voor mijn afstudeerscriptie. Na een paar weken rust pakte ik de draad zo goed als dat kon weer op. Ik ging aan de slag bij een bedrijf waar ik stage had gelopen en zo startte ik aan mijn eerste, echte baan. De diep gewortelde carrièredrang die zich, door alle verdriet heen, een weg naar de voorgrond baande.
Van huisarts naar ziekenhuis
Eind mei 2015. Ik – toen 25 – had aanhoudende klachten en besloot, tegen mijn natuurlijke houding in, toch maar eens naar de huisarts te gaan. Ze zag iets wat ze niet vertrouwde en wilde hier zelf geen uitspraak over doen. Ik kon direct door naar het ziekenhuis, waar de gynaecoloog mij verder onderzocht. Terwijl ik daar lag en me behoorlijk ongemakkelijk voelde (want: benen wijd) zag ik dat de gynaecoloog en haar assistente elkaar stilzwijgend aankeken. Ze richtte haar blik terug op mij en wond er geen doekjes om. Ze vertelde dat ze het niet vertrouwde en een biopt (kweekje) af ging nemen, welke verder onderzocht zou worden in het lab. Een aantal dagen later zou blijken dat het om een kwaadaardige tumor ging.
"We hebben heel slecht nieuws..."
5 juni 2015. Samen met mijn moeder zat ik in de wachtkamer van het ziekenhuis. We werden geroepen en namen plaats in een klein kamertje, tegenover een vrouwelijke dokter en haar assistente. Hun blikken vertelden alles: slecht nieuws, écht slecht nieuws. Mijn moeder zat met grote ogen naast me en ik weet nog dat ik haar zenuwen gewoon kon voelen. Ik wist mezelf geen houding te geven en wreef mijn klamme handen rusteloos tegen elkaar aan. “Het spijt me, maar je hebt baarmoederhalskanker”, zei de dokter met een gedempte stem. Op dat moment vertrokken we in een rollercoaster die de ene na de andere looping maakte. Met een tumor van zes centimeter (stadium 4b) en een overlevingskans van 25% kon ik niet meer geopereerd worden en moest ik een zwaar traject in van wekelijkse chemo’s, dagelijkse bestralingen en uiteindelijk een operatie. Een bizarre rit waarvan ik nooit had gedacht dat ik deze (zo jong) zou meemaken.
Chemo's, bestralingen en operatie
Deze ‘kankerperiode’ duurde slechts een paar maanden, maar was zeer intens en intensief. Elke dag naar het ziekenhuis voor bestralingen en tijdens de wekelijkse chemo’s moest ik blijven slapen. De kilo’s vlogen van mijn slanke lichaam af, maar gelukkig bleef ik mijn bekende grapjes maken. Samen met een ander vrouw (vijf jaar ouder) doorliepen we parallel hetzelfde traject. We zijn beiden in oktober schoon verklaard. Helaas is zij een paar maanden later alsnog overleden aan uitzaaiingen. Wát een klap. Ze was zo’n levenslustig en mooi mens. Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven.
Terug de carrièremolen in
Nadat ik schoon was verklaard kwam de carrière al na één à twee maanden weer in beeld. Inmiddels werkte ik in de tijdschriftenwereld, precies zoals gedroomd, en klom ik op van (web)redacteur naar eindredacteur. Onwijs leuke, maar stressvolle functies in een harde branche. Een wereld waar ik achteraf gezien veel te snel ben ingestapt. Op een dag greep het leven me letterlijk naar de keel. Ik kreeg amper lucht, werd overvallen door zweetaanvallen en zag overal zwarte vlekken. Ik dacht dat iedereen naar me keek, dat ik raar deed en dat ik op het punt stond om weg te vallen. Dit was slechts het begin van een hardnekkige angststoornis die mij volledig in zijn greep had. En dat terwijl ik een drukke baan had én ook nog in de nazorg van m’n kankertraject zat. Het was dan wel ‘al’ een paar jaar geleden, maar ik had zoveel lichamelijke klachten dat ik in trajecten als ‘Hyperbare zuurstoftherapie’ belandde.
In de houtgreep door een angststoornis
Later is inderdaad vastgesteld dat ik een hardnekkige angststoornis had ontwikkeld. Deze zorgde ervoor dat werken onmogelijk was en naar buiten gaan de hel. Tussen de mensen zijn lukte niet, want dan kreeg ik het gevoel alle controle over mijn lichaam en geest te verliezen. Heel eng… misschien nog wel enger dan die kanker. Daarbij wisten we tenminste wat het was en waar het vandaan kwam.
Van een jaar therapie naar een fijne werkplek
Na een jaar van therapieën ging het steeds beter. Ik Bloeide op tot een vrouw die langzaam weer van het leven genoot. Tussen de mensen zijn was nog niet fijn, maar ik kón het wel. Vanuit daar zocht ik een nieuwe baan en ben ik bij een geweldige werkgever terecht gekomen. Hier leerde ik dat een fijne werkomgeving het verschil maakt. De vier jaar dat ik hier zat ben ik zoveel sterker geworden. Ik groeide al snel door van Content Specialist naar afdelingsmanager. Iets wat mijn ego een kick gaf, maar waar mijn hart niet achter stond.
Écht voor mezelf kiezen
Inmiddels had ik zoveel ellende achter mijn kiezen, waardoor het steeds makkelijker werd om voor mezelf te kiezen. Want ‘het leven kan zo voorbij zijn, doe ik eigenlijk wel waar ik gelukkig van word?’ Dit zaadje groeide langzaam uit tot een plan wat nu de naam ‘Bloei.’ draagt. Met meer dan tien jaar ervaring, een duidelijke missie en wetende waar mijn passie ligt had ik er op één of andere manier direct vertrouwen in. Met lood in mijn schoenen ging ik het gesprek met mijn werkgever aan. Ik was bang voor boosheid, maar ze vond het juist heel sterk dat ik voor mezelf koos. De maanden die volgden hebben we samen op een fijne manier afgerond, waarna ik in januari 2023 Bloei. het leven liet zien.
Passie voor het leven en persoonlijke verhalen
And there we are. Terwijl ik dit verhaal typ, met glimlach én tranen in mijn ogen, realiseer ik me hoe trots ik ben. Dit verhaal maakt dat ik Bloei zoals ik Bloei. En dat ik niet alleen iets doe met mijn passie voor schrijven, maar ook met mijn passie voor het léven. En nee: ik ben absoluut niet zielig. Ik ben juist heel dankbaar voor de vrouw ik die ik vandaag de dag ben. Dat ik niet meer dat harde meisje ben dat rationeel door het werkleven stampt, maar dat ik een gevoelige, sterke vrouw ben die oog heeft voor haarzelf en anderen. Dit Bloei-proces maakt dat ik jouw verhaal met heel veel liefde en passie op (online) papier zet. Net zoals mijn verhaal, verdient jouw verhaal het om gehoord te worden. Dat is wat jou ‘jou’ maakt. En dat is waar je het verschil mee maakt.
Jouw verhaal is jouw kracht!
Door het vertellen van dit verhaal hoop ik dat je mij als persoon beter leert kennen. En dat dit laat zien dat mijn liefde voor het leven en persoonlijke verhalen immens groot is. Ik vind alle verhalen bijzonder: van groot tot klein en van heftig tot mooi. Het gaat erom dat het jóuw verhaal is; jóuw kracht. Ga jij samen met mij het avontuur aan om het mens achter het merk te laten zien? En om de liefde voor jezelf, je bedrijf en het leven een podium te geven? Dan reik ik bij deze mijn hand naar je uit.
Let life rule!
Liefs,
Britt
